Pakket-post

‘Ik heb wel een foto. Wil je haar zien?’ Blijkbaar wilde ik haar zien, want nog voor ik had kunnen antwoorden strekte hij zijn arm naar me uit en zag ik op het mobieltje in zijn hand een foto van haar, liggend op haar buik.
‘Goh, wat een schatje’. Dat had ik goed gezien. De nieuwbakken vader kon bevestigen dat ze perfect was. Nou perfect…..er was wel een klein minpuntje: ze huilde veel. Vooral nu hij weer hele dagen werkte begon het gebrek aan slaap hem parten te spelen. Af en toe werd dochterlief daarom een nachtje uit logeren gestuurd. Opa en oma namen het huilen en de daarmee samenhangende doorwaakte nachten voor lief op de momenten dat ze zich mochten ontfermen over hun kleinkind. Ook volgens hen was het nl. een schatje, maar bovendien wisten ze dat papa en mama zo slaap in konden halen. Hoewel zijn dagen als postbezorger niet heel erg vroeg begonnen, was het, als hij op de been wilde blijven wel belangrijk dat hij af en toe goed sliep.

Ik moest nog iets zeggen over de foto, maar wat? Kom, nadenken. Wat kun je nog verzinnen. Ik had het meest voor de hand liggende al benoemd: ze was leuk. Wat nu? Tijd voor een gokje; vijftig procent kans dat ik het goed zou hebben. Het leek me een zware baby, maar eerlijk gezegd had ik geen idee hoe nieuwe wereldbewoners er door de bank genomen uit hoorden te zien. Ik moest het er maar op wagen: ‘het was denk ik geen makkelijke bevalling?’ Ook dat had ik goed gezien. Gelukkig. Nee, niet dat ik zijn vrouw niet een makkelijker bevalling gegund zou hebben, maar met twee opmerkingen was mijn baby-kennis wel uitgeput. Het leek me nog wat te vroeg om te vragen wat haar studieplannen waren.

Zijn enthousiasme verklaarde waarom hij, geheel tegen zijn gewoonte in, vandaag veel te laat was met mijn pakketje. Hij zou de foto ongetwijfeld niet aan iedereen op zijn ronde hebben laten zien, maar veel kon het niet gescheeld hebben.

Hij bezorgde al jaren onze pakketpost. Een vrolijke, vriendelijke jongeman waarop ik een abonnement leek te hebben. Hij kwam meerdere keren per week iets bezorgen. De enkele keer dat hij ons huis voorbij reed vroeg mijn vrouw mij of hij zich niet vergiste. Het kon immers niet zo zijn dat ik niets besteld had.

In de tijd dat zijn vrouw met zwangerschapsverlof was reed ze met hem mee omdat ze zich alleen thuis verveelde. Ik denk niet dat zijn baas daar ooit weet van heeft gehad . Hij zou het in ieder geval niet goed gevonden hebben. Het leverde een grappig plaatje op. Een stralend stel in een grote bestelbus, hij achter het stuur en zij, een kleine blonde muis in een wit, wollig jasje ernaast.
Zodra de bus stilstond opende zij het portier en kwam ze, overduidelijk hoogzwanger moeizaam de bus uit, waarna ze het pakketje vanachter de grote schuifdeur tevoorschijn toverde en zich omdraaide. Als ik ze aan had zien komen liep ik haar tegemoet om haar de wandeling naar de deur te besparen.

Zwanger zijn leek me topsport. Maar nee: het ging prima: ze waren meer dan enthousiast. Het was alleen maar leuk! En hele dagen samen kunnen zijn werd als een bonus ervaren. In huis zat ze toch maar te wachten tot hij eindelijk weer thuis kwam. Dit was een geweldige constructie.

Hij was erg populair bij de mensen in de wijk. Een jonge man die vanuit elke cel in zijn lichaam vreugde uit leek te stralen. Meer dan de lach om de lippen, meer dan de glans in de ogen. Iemand die, zo te zien, kon genieten van alles. Iemand die de glans van zijn dag graag deelde met de mensen die hij tijdens zijn route ontmoette. Te oordelen naar de verhalen over zijn wijk, kwam de vreugde die hij uitstraalde in veelvoud naar hem terug. Men zag hem graag komen en niet alleen omdat hij de pakketpost bracht.

Het combineren van de door een huilbaby veroorzaakte ontwrichting van de thuissituatie met zijn werk bleek uiteindelijk teveel, waardoor hij een paar weken verstek moest laten gaan om uit te rusten. Helaas was dit voor zijn baas reden zijn contract niet te verlengen.
Iemand die altijd op tijd was, vriendelijk, precies en ongelooflijk vrolijk werd afgeserveerd omdat hij het gedurende een paar weken niet meer aankon. Maar ja, in een naburige plaats kreeg een collega van hem eens te horen dat hij tijdens het bezorgen van de post niet mocht fluiten. Mensen hadden geklaagd over de fluitende postbode. Zo raar dat het bijna lachwekkend is. Helaas wordt in onze maatschappij veel, zo niet alles, langs de meetlat van economisch renderen gelegd. De meerwaarde van plezier uitstralen telt niet; het kan voor sommige mensen blijkbaar zelfs een bron van ergernis zijn.

De populariteit van onze pakketbezorger zorgde ervoor dat meerdere mensen in de wijk hebben aangeboden een handtekeningenactie te beginnen. Even heeft hij overwogen op dat aanbod in te gaan, maar omdat hij de kans kreeg iets nieuws te gaan doen, zag hij er uiteindelijk van af.
Een nieuwe baan waardoor hij niet alleen beduidend meer zou gaan verdienen, maar ook veel meer bij zijn dochtertje zou kunnen zijn. Het werd hem van harte gegund.

En wij, de mensen aan zijn bezorgroute? Onze pakketjes zijn in goede handen bij een even vriendelijke jonge man. Of hij vader is weet ik niet, maar ik weet wel waar hij onlangs genoten heeft van een midweek vakantie. Ik moet hem nog vragen hoe hij het gehad heeft, maar dat komt wel goed. Vakantie-vragen liggen mij een stuk beter dan vragen over baby’s.